~!!!Bukkenbite station!!!~Winter

เมื่อวานเลิกเรียนเสร็จก็กลับบ้านเลย
 
ก็เลยไปนั่งรถไฟที่หัวลำโพงเนื่องจากมันฟรี(กำลังประหยัดเงิน)
 
ระหว่างที่รอรถไฟออกก็ไปสังเกตเห็นฝรั่งคนนึงเข้า
 
ซึ่งพกเป้ที่พกสิ่งของเตรียมผจญภัยพร้อมจักรยานคู่ใจสีดำ
 
 ดูจากหน้าตาและสีผมน่าจะคนอังกฤษไม่ก็คนสก๊อตแลนด์
 
(เดาเอานะ)
 
ขึ้นรถไฟที่ผมขึ้น คาดว่าน่าจะลงสุดสายอรัญประเทศแน่ๆ
 
และจากนั้นก็มีคนไทยคนนึงมานั่งข้างๆเค้า
 
หน้าตาคนนี้ดูไม่น่าไว้ใจสุดๆเหมือนแบบว่าจะมาหลอกมาล่อสุดๆ
 
แต่ว่า....ไม่ทันไรที่รถไฟออก
 
ฝรั่งกับคนไทยคนนี้กลับคุ่ยกันอย่างสนุกสนาน
 
ซึ่งทั้งที่พึ่งได้เจอได้รู้จักครั้งแรก
 
หลังจากนั้นก็ดันหวนไปนึกถึงเพื่อนฝรั่งที่ได้เจอะได้เจอกัน
 
ไม่ว่าสมัยเด็กๆ สมัยมัธยมปลาย เข้านี่สิ
 
ตอนนี้คิดถึงเพื่อนฝรั่งทันทีทันใด.....

ถ้าไม่ง่วงไม่หลับอยากฟังเรื่องนี้ก็นั่งให้สบายๆดื่มนํ้าเย็นๆฟังป๋าเล่าละกันนะ

 

- 

 

-

 

(สมัยเด็กๆ)

 

เท่าทีจำความได้ประมาณ5-6ขวบมั่ง

 

ตอนนั้นญาติกลับมาจากอเมริกามาเยี่ยมญาติๆที่ไทย

 

ก็ได้พาลูกชายแกมาด้วยมีเชื้อฝรั่งผสมไทย

 

แกชื่อ นิคโคลัส

 

(ไม่ใช่"นิคโคลัส เคท" นะเว้ย!)

 

แต่ทางบ้านผมหรือพี่ป้าน้าอาจะเรียกว่า"นิค"กัน

 

ตอนนั้นพูดไทยได้นิดหน่อยเพราะถูกสอนให้พูดไทยด้วย

 

ไอผมก็เลยสนิทและเป็นเพื่อนเล่นเจ้านิคไปเลย

 

แต่มีเรื่องนึงที่จำไปจนวันตาย

 

 นิคชวนเราเล่นตำรวจจับผู้ร้าย

 

ให้เป่ายิ่งชุบว่าใครจะเป็นตำรวจหรือผู้ร้าย

 

ผลออกมาคือ....นิคเป็นตำรวจ ผมเป็นผู้ร้าย

 

เล่นไปเล่นมาอย่างสนุก พอมาถึงช่วงนึง

 

ทะเลาะกับไอนิคซะงั้น จนทางแม่และทางญาติต้องมาห้าม

 

-

 

นิค:Hey!I shoot you die

 

เรา:but i not die

 

(ทะเลาะกัน)

 

ญาติ:Wait!Wait! Nic! what happen?

 

นิค:I shoot him but he not die

 

แม่:ไอตูด(เรียกผมเนี้ยแหละ)ทำไมไม่ตายละ

 

เรา:อ้าว!ก็นิคยิงไม่โดนหนูอ่ะ

 

แม่:รู้ได้ไงไม่โดน

 

เรา:ก็นิคมันเอานิ้วมาทำเป็นปืนแล้วจะรู้ได้ไงว่ายิงโดน

 

-

 

จากนั้นก็งอลกันไปคืนนึงก็กลับมาคืนดีในเช้าวันรุ่งขึ้น

 

ผ่านไปหลายเดือนญาติก็กลับอเมริกาตามเดิม

 

ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกของนิคที่ได้มาเที่ยวเมืองไทยนะ

 

หลังจากนั้นถึงวันนี้ก็ยังไม่ได้มาเลย

 

อาจจะเป็นเพราะว่าทำงานแล้วมั่ง....

 

ไม่รู้ว่าปัจจุบันเจ้าัตัวจะจำเรื่องนั้นได้รึเปล่า?

 

หวังว่าเจ้าตัวคงยังจำได้ดีและแค้นไปอีกนานนะ 555+

 

-

 

-

 

(สมัยมัธยมปลาย)

 

สายภาษาโรงเรียนเก่าผม จะมีหลักๆอยู่3สายคือ

 

ฝรั่งเศษ,จีน,เยอร์มัน

 

ซึ่งไอผมก็เลือกเข้าสายเยอร์มันอย่างเด็กอยากลองของ

 

ซึ่งเข้ามาได้ซัก5เดือนกว่าอาจารย์ก็แจ้งว่า

 

จะมีอาจารย์ชาวเยอร์มันมาเป็นครูสอนให้พวกผม

 

ทั้งห้องตื่นเต้นกันหมดว่าจะเป็นชายหรือหญิง

 

ซึ่งปรากฏว่าเป็นชาย ฝ่ายชายต่างจบเห่เป็นแถว(บางคนนะ)

 

 อาจารย์คนเยอร์มันชื่อซิม่อน

 

แรกๆเราอ่านว่าไซม่อน เพราะ ไซม่อน Simon มันเขียนงี้

 

แต่ต้องเรียกซีม่อนถึงจะถูก(ถ้าเป็นภาษาเยอร์มัน)

 

 หลังจากซีม่อนมาสอนก็เกรงๆกลัวๆกันทั้งห้องเพราะ

 

ตอนนั้นพูดเยอร์มันกันไม่ค่อยได้อยู่

 

(มันยากกว่าอังกฤษและฝรั่งเศษหรือจีนอีกนะเออ)

 

แต่ว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงคือ

 

ซิม่อนพูดไทยได้ พูดไทยได้นานแล้วด้วย(แถมชัดอีก ชัดจนน่ากลัว)

 

หลังจากนั้นทั้งห้องไม่เกรงใจพูดภาษาไทยใส่เกือบยกห้อง

 

 แต่ก็ดีอย่างเสียอย่างนะั

 

ดีที่ว่าคือ จากที่เพื่อนไม่กล้าเข้าหา กลัวพูดไม่ได้แล้วอาย

 

กลายเป็นเข้าหาและคุ่ยกันอย่างสนิทสนม เป็นกันเองดี

 

เสียที่ว่าคือ.... เรียนภาษาเยอร์มันแต่คุ่ยภาษาไทยกับคนเยอร์มันเนี้ยสิ OTL

 

เวลาสอนนี่สอนสนุกมากจริงๆ

 

ซึ่่งครั้งนึงเคยโดนเพื่อนแกล้งตอนซีม่อนสอนเนี้ยแหละ

 

-

 

ซิม่อน:(ชี้มาทางเรา)bist du schwul?

 

เรา:(อยู่ภาวะงงกับคำถาม...เลยหันไปหาเพื่อน)จารย์แกถามไรอ่ะ....ตอบไรดีว่ะ?

 

เพื่อน:อ่อ อาจารย์ถามว่าแกเป็นนักเรียนนักศึกษาใช่ไหม? ตอบไปเดะว่าJa(Yes)

 

เรา:(เชื่อซักครั้งว่ะ)Ja,Ich bin schwul!

 

ซิม่อน:ห๊า~จริงเหรอ....คุณเป็นเกย์เหรอ

 

เรา:WTF Nein Nein Nein Nein บ่ใซ่แล้ว!

 

-

 

คำว่าSchwulแปลว่าเกย์นะจ๊ะ เหอะๆ

 

bist du schwul?แปลว่า คุณเป็นเกย์รึุเปล่า

 

Ich bin Schwul แปลว่า ฉันเป็นเกย์นะจ๊ะ หึหึหึ

 

โดนเพื่อนดักควายจนเซงเลย OTL

 

ซิม่อนมาสอนที่โรงเรียนผม1ปี ก็กลับเยอร์มันบ้านเกิดตน

 

ทั้งห้องก็คิดถึงเยอะพอสมควร

 

ตอนนี้ไม่รู้ว่าซิม่อนเป็นไงบ้างน่อ

 

หวังว่าคงสบายดีดูบอลบาเยิร์นมิวนิคสบายใจเฉิบนะ555+

 

 -

 

-

 

(มัธยมปลายอีกครั้ง)

 

หลังจากที่ซิม่อนไปแล้วต่างคนต่างคิดถึงอยู่

 

ไม่ทันไรก็มีอาจารย์ใหม่จากเยอร์มันมาอีกคนแล้ว

 

(อะไรจะไวสายฟ้าแลบขนาดนี้)

 

แต่....ผู้ชายเหมือนเดิม

 

ชื่อ อาร์เนอร์ แต่ในห้องชอบเรียกผิดเป็น อานเนอร์

 

 วันที่เปิดตัวไปแนะนำตัวที่หน้าเสาธงครั้งแรก

 

เป็นที่ฮือฮาพอสมควร

 

(แหม!คนหล่อนิเลยฮือฮาน่ะ -*-)

 

สำหรับอาจารย์เยอร์มันคนใหม่นี้เป็นตัวอันตรายมาก

 

เนื่องจาก พูดไทยไม่ได้เลย....

 

ได้แต่ ภาษาเยอร์มัน,อังกฤษ,จีน(นิดหน่อย) และ ญี่ปุ่น

 

ซึ่งตอนที่เรียนกับซิม่อนคนในห้องไม่ค่อยได้ใช้ภาษาเยอร์มันกันเลยกลัวๆอีกครั้ง

 

ไอเราไม่ค่อยกลัวนะ

 

ถึงเยอร์มันไม่ได้ก็พูดอังกฤษ อังกฤษไม่ได้ก็จีน จีนไม่ได้ก็....มั่วญี่ปุ่นเอา

 

(มันหมดหนทางจริงๆพี่น้อง)

 

 แต่ว่าอาร์เนอร์แรกๆออกเงียบๆหน่อย เพราะคุ่ยกับคนอื่นในห้องไม่ค่อยได้

 

นอกเสียจากอาจารย์และเพื่อนสนิทผม

 

 แต่การสอนถือว่าไม่น่ากลัวมากนะและเป้นการเอง

 

บางครั้งสอนร้องเพลงเยอร์มันอีก(การสอนที่หลายๆคนรอมานาน)

 

แต่ถึงแม้ว่าอาร์เนอร์จะพูดไทยไม่ได้

 

แต่ว่าเข้ากับคนอื่นได้อย่างดีเลยละ ก็เลยสนิทเป็นทั้งเพื่อนทั้งพี่ไปในคนเดียวกัน

 

พอซักพักนึงก็ฝึกภาษาไทย พูดภาษาไทยได้นิดหน่อย

 

ก็ถือว่าโอเคแล้วละนะ^^

 

แต่ว่าน่าเสียดายนะ วันสุดท้ายที่อยู่ประเทศไทยไม่ได้ไปส่ง

 

เนื่องจากรุ่นผมก็เข้ามหาลัยกันแล้ว

 

กลับไปหาไม่ทัน

 

ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป้นไงอยู่กับแฟนสบายดีรึเปล่า

 

ก็หวังว่าคงสบายดีและมีความสุขนะ^^

 

-

 

-

 

-

 

-

 

-

 

-

 

-

 

หลับกันรึยังอ่ะ?

 

หวังว่ายังไม่หลับนะ^^"

 

พอนึกถึงเรื่องราวต่างๆของ3คนนี้ก็อดที่จะอมยิ้มอดขำไม่ได้จริงๆ

 

ตอนนี้ก็เข้ามหาลัยแล้ว

 

ถึงแม้ไม่ได้รู้จักเพื่อนฝรั่งแล้ว แต่ก็ได้รู้จักเพื่อนคนจีนที่มหาลัยแทน

 

ถึงแม้3คนนั้นจะอยู่ห่างไกลกัน แต่ก็อยากบอกทั้ง3คนนั้นว่า....

 

 Far or near, I feel you,Instead of a "Good-bye" ....

 

I Miss You.....T^T